Twee jaar geleden begon onze zoektocht naar een nieuw thuis in Spanje, minder Coentunnel en meer zee & bergen. Eerder woonde ik, Kim, al in Barcelona. Ik was 25, niet klaar voor een vaste baan en op zoek naar vrijheid. Anno 2026 ligt dat feestleven al jaren achter me, en zijn het twee kleine kinderen die de nachtrust verstoren. 

 

Het leven in Nederland is goed, maar sluimerend bleef het altijd op de achtergrond, een vrijer leven met een minder volgeplempte agenda en meer aandacht voor het nu.

 

Random prikte ik een plek op de kaart. In de buurt van mijn vrienden in Barcelona, vlakbij een rivier in de hoop dat het nog een beetje groen zou zijn, en nog niet mega druk of mega duur.

 

En zo vertrokken we in mei 2024 voor het eerst naar l’Ametlla de mar. Niet meer alleen met een rugzak en €300 op zak, maar in de auto, met tent en Ward en Sunny erbij. 

 

En dat was eigenlijk het begin van een lange zoektocht met een plan waar aan geschaafd en geschuurd werd terwijl we onderweg waren. 

 

Een keer of zes gingen we op en neer, meestal met de auto in 3 dagen naar het Zuiden. We hebben denk ik wel 40 huizen gezien, allemaal op dat kleine stukje Spanje. 

Het mooie van deze regio (Baix Ebre) is de wilde natuur, kleine baaitjes omgeven door roodgekleurde rotsen, goed eten, en vooral veel ruimte. 

 

De huizen, omgebouwde oude schuren, in de heuvels en bergen hier, hebben vaak 1 of 2 of zelfs 8 hectare grond, veelal begroeid met olijfbomen. 

 

Maar we waren niet de enigen die deze plek op de kaart hadden geprikt. Prijzen stegen, makelaars kwamen in alle soorten en maten langs en elk huis leek wel iets illegaals aangebouwd te hebben. We hoefden ons daar geen zorgen over te maken, aldus de mensen hier. En vanuit Nederland kregen we artikelen opgestuurd over Nederlanders die de mist in waren gegaan met hun koophuis in Spanje.

 

Toen Belle werd geboren in oktober 2025, was het tijd om door te pakken. We huurden een appartement en vertrokken op hoop van zegen op 31 december, in de camper van ‘opa camper’. We streken neer in l’Ampolla en gleden al vrij snel in het goede Spaanse leven. Het duurde niet lang of we leerden mensen kennen, vielen al snel op in dit pensionado dorp met 3000 inwoners. Gaan we vandaag naar het terras met de witte stoelen of het terras met de zwarte stoelen? 

 

Ondertussen was de zoektocht onzeker. We konden opmerkingen als ‘het juiste huis komt vast op jullie pad’, niet meer aanhoren. Na het bezichtigen van een nieuw Spaans architectonisch dieptepunt met uitzicht op een tankstation, reden we naar Finca Tivissa. ‘Hoeven we eigenlijk niet te zien, want te duur en denk ik niks’, waren mijn famous last words. Anderhalve week later zetten we onze handtekeningen en begin mei duiken we in het grote nieuwe avontuur, en in ons zwembad: Finca Tivissa